Οι στόχοι μου για τον νέο χρόνο. Τίποτα το περίπλοκο ή εξεζητημένο. Απλά να συνεχίσω να είμαι όπως τον τελευταίο καιρό. Επιτέλους, η συνήθεια ζυγίζομαι-τέσσερεις-φορές-τη-μέρα έχει σταματήσει. Βοηθάει πολύ αυτό!Η αλήθεια είναι πως δε θα με πείραζε να αφιέρωνα λίγο περισσότερο χρόνο στο διάβασμα-εξωσχολικό, πάντα. Να κάθομαι πάνω στη μικρή μου κουβέρτα, με τη πλάτη ακουμπισμένη στο καλοριφέρ, χαμένη σε κάποιο βιβλίο. Είναι σχεδόν παραμυθένιο. Συμπέρασμα; Αν και μου αρέσουν οι αλλαγές, προς το παρόν, είναι περιτές. Ας μείνουν όλα -στο περίπου- ίδια. Δε χρειάζεται να προσθέσω κάτι άλλο πέρα από ευχές για υγεία και χαμόγελα.
Καλή χρόνια! Ελπίζω να είναι μαγική, για όλους.
Παρασκευή 31 Δεκεμβρίου 2010
Κυριακή 26 Δεκεμβρίου 2010
And it's gone...
Πάει, πέρασε. Όχι μια οποιαδήποτε μέρα φυσικά, μα μια γιορτή, το θρησκευτικό μήνυμα της οποίας έχει παραγκωνισθεί, ξεχαστεί, είναι για κάποιους βαρετό ή αδιάφορo. ίσως και να είμαι ένας από αυτούς, γεγονός που δεν οφείλεται στον αριθμό των δώρων με το όνομα μου κάτω από το δέντρο - τα δώρα για μας έρχονται τη Πρωτοχρονιά και το γεγονός ότι είναι δύο οφείλεται απλά και μόνο στους χωρισμένους γονείς (ένα από κάθε πλευρά). Έχει να κάνει με την εμπορευματοποίηση των Χριστουγέννων, που παραδέχομαι πως λατρεύω. Φωτάκια, στολίδια, μουσική και οι, κλασσικές πλέον, διαφημίσεις της Coca-Cola. Μας πως να αντισταθείς; Πολλοί από εσάς πιθανόν θα διαφωνήσετε και το σέβομαι αυτό. Για μένα όμως η 25η Δεκεμβρίου σημαίνει ελεύθερος χρόνος που μπορώ να διαθέσω σε φίλους και οικογένεια, ξεκούραση σε ένα γενικότερο κλίμα ευθυμίας και αλληλεγγύης. How's your Christmas spirit like?
Υ.Γ. Έχετε ζήσει ποτέ λευκά Χριστούγεννα;
Υ.Γ. Έχετε ζήσει ποτέ λευκά Χριστούγεννα;
Σάββατο 25 Δεκεμβρίου 2010
Πέμπτη 2 Δεκεμβρίου 2010
Σάββατο 27 Νοεμβρίου 2010
Πέμπτη 18 Νοεμβρίου 2010
Τετάρτη 17 Νοεμβρίου 2010
Τρίτη 16 Νοεμβρίου 2010
Δευτέρα 15 Νοεμβρίου 2010
Στιγμές
Μισώ αυτές τις στιγμές. Κοιτάζω τον εαυτό μου στο καθρέφτη και αισθάνομαι κενή. Ή μάλλον απαίσια. Και σαν να μην είναι αρκετό, τα βράδια που υποτίθεται πως ''ξεφεύγουμε στον κόσμο τον ονείρων'' εγώ είμαι παγιδευμένη σε εφιάλτες. Εντάξει, δεν είναι πάντα έτσι. Υπάρχουν φορές που το είδωλό μου στο καθρέφτη είναι χαμογελαστό, χαρούμενο. Που νιώθω πως όλα είναι καλά. Μα γιατί δε γίνεται να είναι πάντα έτσι;
Δευτέρα 4 Οκτωβρίου 2010
Μετά από 3 μέρες απουσίας λόγω ασθένειας επέστρεψα στο σχολείο. Μαζί μου επέστρεψε και το φθινόπωρο. Από το πρωί έχει συννεφιά, ψιχαλίζει ενώ η θερμοκρασία έχει πέσει αισθητά. Έξω το τοπίο είναι μαγευτικό. Έχει μια ομορφιά που δεν έχει να κάνει με τον ήλιο ή τον καθαρό ουρανό αλλά με το δάσος που μοιάζει πια πράσινο απ' ότι συνήθως, με τους ανθρώπους που βιαστικά μα με χαμόγελα διασχίζουν σε παρέες τους βρεγμένους δρόμους.
Επιτέλους φθινόπωρο! Κρύο, βροχή, ομίχλη... Μου έλειψαν όλα αυτά. Το φετινό καλοκαίρι ήταν κουραστικό και σχεδόν υπερβολικά ζεστό. Φτάνει όμως με τον καιρό.
Σήμερα, στο σχολείο κάναμε αποχή. Δε συμμετείχα. Αν υπήρχε κάποιο σοβαρό αίτημα... Στη προκειμένη περίπτωση ότι έγινε ήταν για να χάσουμε μάθημα... Είναι ανάγκη να τα γελοιοποιούμε όλα;
Επιτέλους φθινόπωρο! Κρύο, βροχή, ομίχλη... Μου έλειψαν όλα αυτά. Το φετινό καλοκαίρι ήταν κουραστικό και σχεδόν υπερβολικά ζεστό. Φτάνει όμως με τον καιρό.
Σήμερα, στο σχολείο κάναμε αποχή. Δε συμμετείχα. Αν υπήρχε κάποιο σοβαρό αίτημα... Στη προκειμένη περίπτωση ότι έγινε ήταν για να χάσουμε μάθημα... Είναι ανάγκη να τα γελοιοποιούμε όλα;
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)